Kibirli Nâdan

İrfandan Mahrum Kürsü Ehli

Kuru laf kalabalığı, halin perişan,

Gönlü kör olana yoktur bi-çare.

Sözde âlim olmuş, hani ya nişan?

Akıl ermedi hiç, düştün avare.

"Akilim" diyene bir sor ki; neyi bildin?

Kendi benliğinde kayboldun, silindin.

İrfan kapısında bir hiçliğe indin mi?

Konuşur, sanki sözü yalnızca kendine.

Sorsan her insan cahil, bir sensin arif,

Kibrin deryasını eylersin tarif.

Gönülsüz okumak ne büyük bir zayıf,

Yalnız kendinden olan sanırsın baki.

Kitap yüklü merkep misali bu yolun,

Hakikat katında kırılır kolun.

Ecel şerbetini içince kulun,

Hakiki kadehi sunar o saki.