issisu.com.tr adresine hoş geldiniz! Buradaki tüm içerikler şahsım tarafından hazırlanmıştır. Düşündüren ve güldüren yazılarımın yanı sıra, söz ve bestesi bana ait şarkılarımı da bulabilirsiniz. Şarkılarımın seslendirmesi yapay zeka ile yapılmaktadır. Sevdiklerinize veya ailenize özel şarkı yaptırmak isterseniz bana aşağıdaki numaradan ulaşabilirsiniz. 📞 İletişim: 0545 843 41 89
Sermayesi yalnızlık olanın kârı, keder olur.
İnsan bazen en büyük zenginliğinin yalnızlık olduğunu sanır. Oysa yalnızlık, umutla, dostlukla ve sevgiyle paylaşılmadığında çoğalmaz; aksine içte biriken sessizliği büyütür. Yalnızlığı sermaye edinen, zamanla hüznü kazanç, kederi ise en sadık yol arkadaşı olarak bulur. Çünkü gerçek servet, insanın yüreğine dokunan dostluklar, paylaşılan anılar ve sevgiyle kurulan bağlardır.
"Hüsn-i dostluk, vakt-i darlıkta yoldaşını yâd elin nazarıyla süzmek değil, dûş-i vefâda (vefa omuzunda) omuz vermektir. Zira hakikî yâr, dostunun hatâsını ayb sayıp râh-ı firara (kaçış yoluna) sapmaz; bilakis o noksanıyla beraber onu bağrına basıp, nefsinin kibriyle değil, kalbinin inceliğiyle nazar eyler. Velhâsıl; dostunu nısf-ı yolda (yolun yarısında) terk edip hatâ arayanlar, dostluğun değil, kendi süfli egolarının mahkûmudurlar."
Evvelâ kendini bilmek gerektir ki, âlemi idrak edebilesin. Kendi gönül aynası tozlu olan, karşısındakinin cemalini göremez
Lâf anlamaz nâdana söz söylemek beyhûde emek,
Edep bilmez hayâsıza gerekmez edep öğretmek.
Cihanda bin bilsen de bir bilene danışmak erkândır,
Okumuş cahilden kaçmak, ruhu kurtaran en büyük ihsandır.
"Kendi alın terinle bir 'story' bile paylaşamazken, babanın emeğiyle 'level' atladığını sanıyorsun. Bilmezsin ki; başkasının yakıtıyla giden gemi, fırtınada ilk seni yarı yolda bırakır. Şimdiki gençlik mirası başarı, kopyayı kariyer sanıyor."
"Hani bir ömür sürecekti bu yemin? Cebin boşalınca gönlün de mi boşaldı? Şimdiki sevda dedikleri; bakiyesi bitince 'erişim sağlanamayan' bir abonelikten, mizanı bozulunca bozulan bir ahitten ibaretmiş."
"Kişi, yed-i iktidarında olan nimetin kadrini idrakten acizdir; ta ki o nimet elinden sırrolup gidinceye dek... Lakin asıl hikmet şudur ki; kendi mülkünde iken nazarından sakıt olan cevher, bir başkasının destine geçtiğinde neden dideye (göze) daha hoş ve parlak görünür?"
"Ey gafil! Bu yüksek mansıbı (makamı) babandan kalma bir miras sanıp yanılırsın; oysa o, senin boynuna asılmış ağır bir imtihandır. Sen nefsinin kör kuyusunda zevk u safaya dalmış, süfli arzularına hizmettesin. Oysa elindeki mühür, Hakk'ın halkına bir emanetiydi; sen ise onu dostlarına dünya malı yığmak için bir tuzak, kendine ise bir rüsvalık vasıtası eyledin."
"Şâm olduğunda nûru idrâk etmezsin, zira gözün dışarıdaki gölgeye takılmıştır. Tan atıp gün doğduğunda ise karanlığın ne idüğünü bilmezsin; çünkü vuslatın sarhoşluğuyla geçmişin hicranını unutursun."
"Mecnun’u âşık-ı nâlân eden Leylâ’yı et ü kemikten mi sanırsın? Mecnun’un dîdeleri et ile kemiğe aldanacak kadar bî-basiret değildir; o, Leylâ libâsında nûr-ı Hakk'ı müşahede eylemiştir."
"Sual ettim; 'Âkil ü bâliğ kimdir?' diye... Cevap verdiler: 'Nefsine müracaat eyle!' Zira kişi, kendi nefsinin hilesini fehmeylemedikçe, rüşd-i hakikate eremez."
"Sadakati gayrıdan bekleyen; kendi sıdkına mı i'timâd eder, yoksa hıyâneti nefsinde bildiği için mi bî-karâr kalıp karşıdakine güvenmez?"
"Bilinmezde ayân, görünmezde beyân olan hakikat; Hak katında gizlidir. Kendi batınındaki ilmi gün yüzüne çıkarmadıkça; kişiye ne söz kâr eder, ne de bir musibet tevil olur."
Kıymet bilmeyene gönül verdim de ne oldu? Ben bir virane o harami… Peki ne oldu? Ben gönlümün ustasını buldum, peki o talan edip yıkacak bir gönül bulabildimi?
“Edep bilmez kimseye edep ne lâzım,
Kendi ne olduğunu bilmeyene fazlaca kıymet ne lâzım.”
Sevmeyi bilmeyen gönül, aşkın dilini hiç öğrenememiştir.
"Ey can! Kainatı okumak istersen önce kendi gönül sayfandan başla. Zira;
Sen seni bil;
Edebini bil, haddini bil, içindeki cevheri bil.
Gönül aynanı sil ki, hakikat orada tecelli etsin.
Sen seni bilmezsen;
Karanlıkta yol arayan köre dönersin.
Nefsinin elinde oyuncak, elin dilinde rüzgârın savurduğu bir yaprak olursun.
Kim bilir seni?
Suretine bakan seni bildim sanır, lakin içindeki deryadan kim haberdar olur?
Halk seni bilse ne çıkar, Hak seni bildikten sonra?
Zannetme ki bu dünya seni tartar;
Sen kendini kendi terazinde tartmazsan,
Cihan gelse senin kadrini, kıymetini ne bilir?"