Akşamı Bekleyen Kemal
Saf Kemal bir gün öğle sıcağında, Sorgun çarşı merkezinde elinde yanmakta olan bir fenerle kan ter içinde dolaşıyormuş. Esnaftan biri merak edip seslenmiş:
— Hayırdır Kemal, bu güneşin alnında elinde fenerle ne arıyorsun? Köyden kasabadan birini mi kaybettin?
Kemal durup alnındaki teri silmiş ve ciddiyetle cevap vermiş:
— Yok hemşehrim, ben akşamı arıyorum!
Esnaf kahkahayı basmış:
— İlahi Kemal, akşam zaten kendiliğinden gelecek, fenerle aramaya ne gerek var?
Kemal istifini bozmadan feneri havaya kaldırmış:
— Öyle deme ağa, akşam karanlıkta gelince yolu bulamıyor, geç kalıyor. Ben de elinde ışıkla karşılamaya çıktım ki yolu şaşırmasın, Sorgun’a vaktinde gelsin!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder